Najlepsze filmy z Kim Novak. Ranking
"Ludzie mogą pamiętać mnie z filmów, ale chciałabym, żeby widzieli we mnie artystkę", mówi po latach blondynka Hitchcocka z Zawrotu głowy, która porzuciła Fabrykę Snów, aby nie zatracić samej siebie i wrócić do pierwotnej pasji malarstwa. Kim Novak osiągnęła szczyt popularności na przełomie lat 50. i 60. XX wieku, ale sława i wybitne filmy wbrew pozorom nie przyniosły jej spełnienia.
TOP 10: filmy Kim Novak
Kim Novak czuła, że dano jej zbyt mało możliwości do pokazania pełni talentu, w dodatku nie akceptowała kreowanego przez wytwórnię Columbia wizerunku konkurującego o względy publiczności z Marilyn Monroe. Decyzję o porzuceniu aktorstwa tłumaczyła w rozmowie z magazynem "People": "Musiałam odejść, by przeżyć. Straciłam poczucie, kim naprawdę jestem". Jej aktorski dorobek odsłania jednak kinowego ducha gwiazdy, której wszechstronne pasje nie dają się zaszufladkować. Oto wybór najlepszych ról Kim Novak.
Zawrót głowy (Vertigo, reż. Alfred Hitchcock, 1958)
Kim Novak w podwójnej roli stała się zarówno obiektem męskiej obsesji, jak i prowadzącą do zguby femme fatale, która burzy poukładaną codzienność byłego detektywa cierpiącego na lęk wysokości (w tej roli James Stewart). Doskonale odnalazła się zarówno jako subtelna, opętana przeszłością i wpadająca w hipnotyczne wędrówki jasnowłosa Madeleine Elster, jak i drapieżna, nieco arogancka, choć skrywająca wewnętrzne demony Judy Barton-brunetka.
Aktorka utożsamiała się ze swoją bohaterką. W udzielanych wywiadach wspominała, że zabiegi charakteryzatorskie, którym zostaje poddana przez wspominającego utraconą kochankę partnera, przywoływały wspomnienia praktyk studia i mrocznej strony star systemu. Współcześni krytycy są zgodni co do tego, że pod okiem Hitchcocka odsłoniła pełnię swojego talentu, ale sama Novak pozostaje bardziej krytyczna względem swojego występu. W 2013 roku odświeżyła sobie Zawrót głowy i wyznała:
Byłam naprawdę rozczarowana. Obie postacie były przesadzone. Ludzie będą zawsze pamiętać mnie w Zawrocie głowy, a nie jestem w nim dobra, ale nie mogę się obwiniać, ponieważ jest kilka scen, w których byłam wspaniała.
W środku nocy (Middle of the Night, reż. Delbert Mann, 1959)
Odmienne zdanie ma o swoim występie w dramacie Delberta Manna, który przełamał społeczne tabu i pozwolił aktorce na zaprezentowanie naturalnego wyglądu. Kim Novak uznaje rolę Betty z filmu W środku nocy za swoje największe osiągnięcie na aktorskim szlaku.
Adaptację sztuki Sidneya Chayesky'ego cechuje kameralny klimat i skupienie na ludzkich dramatach. Wspomniana Betty to młoda, atrakcyjna recepcjonistka, która wikła się w romans z dużo starszym wdowcem i szefem w jednej osobie. Kobieta ma obiekcje przed związkiem z przełożonym, obawia się też reakcji otoczenia, które w krzywdzący sposób ocenia pary ze sporą różnicą wieku. Między nią na 56-letnim Jerrym (w tej roli Fredric March) rozwija się jednak szczere uczucie wykraczające poza pokoleniowe różnice czy presję otoczenia.
Złotoręki (The Man with the Golden Arm, reż. Otto Preminger, 1955)
W przypadku filmografii Kim Novak mówimy o dominacji gatunku komedii romantycznej, ale zaszufladkowanie aktorki wyłącznie w tej kategorii umniejsza jej odwadze w kwestii przyjmowania angaży do filmów wyprzedzających swoje czasy. Kolejnym przykładem takiej produkcji jest dramat Ottona Premingera poruszający w pozostającej pod ostrzałem cenzury złotej erze Hollywood problematykę uzależnień: zarówno międzyludzkich, jak i od igły.
Były hazardzista i narkoman opuszcza więzienie, chcąc rozpocząć życie od nowa. Po zerwaniu z uzależnieniem staje się innym człowiekiem i pragnie rozpocząć legalną pracę jako perkusista, gdyż to muzyka była przed laty jego największą pasją. Prywatną walkę mężczyzny utrudnia mu jednak powracająca przeszłość, w tym upominający się o swoje starszy kumple z gangsterskiego półświatka, roszczeniowa żona i problemy finansowe. W głównej roli podziwialiśmy Franka Sinatrę. Kim Novak wcieliła się w kochankę jego bohatera, Molly, która pozostaje jedyną osobą z jego otoczenia o szczerych intencjach.
Piknik (Picnic, reż. Joshua Logan, 1955)
Przełom w karierze Kim Novak i jeden z największych hitów amerykańskiego box office'u połowy lat 50., z którym utożsamiło się młode pokolenie. Stojący za kamerą Joshua Logan oddał bowiem społeczne niepokoje tamtych lat i rozterki ludzi stojących u progu dorosłości. Strach przed dojrzałą odpowiedzialnością, szansami na rynku pracy czy obraniem własnego kierunku kumulują się w małym miasteczku w Kansas, ale wykraczają poza ekran i przybierają uniwersalny ładunek.
Scenariusz Pikniku powstał na podstawie sztuki Williama Inge'a. Punktem wyjścia dla tej historii stał się coroczny piknik urządzany na amerykańskiej prowincji. Przybycie na uroczystości młodego buntownika Hala Cartera (w tej roli William Holden) wprowadza chaos i demaskuje międzypokoleniowe spięcia. Kim Novak zagrała Madge, najpiękniejszą dziewczynę w okolicy, której uroda staje się jednak więzieniem i źródłem stereotypów. Za swój występ została nominowana do nagrody BAFTA.
Kumpel Joey (Pal Joey, reż. George Sidney, 1957)
Nominowany do Oscara w czterech kategoriach musical z doborową obsadą: Frankiem Sinatrą, Ritą Hayworth i Kim Novak. Joey Evans, urokliwy tancerz, rozpoczyna romans z bogatą wdową. Pragnie w ten sposób zdobyć pieniądze na własny klub nocny. Plany bohatera zaczynają się komplikować, gdy spotyka na swojej drodze początkującą chórzystkę Lindę, dla której traci głowę.
George Sidney stworzył musical, który stał się hollywoodzkim fenomenem. Jego bohater to postać pełna sprzeczności, z jednej strony czarujący uwodziciel gotowy jednak do prawdziwej miłości, a z drugiej cynik oraz egoista, który i tak porwał serca publiczności. Moralna niejednoznaczność ekranowego Joeya wraz z atmosferą nocnych lokali i opowieścią o cenie, którą płaci się za sukces, nadały realistycznego tonu produkcji.
Czarna magia na Manhattanie (Bell Book and Candle, reż. Richard Quine, 1958)
Kolejne ekranowe spotkanie Kim Novak z Jamesem Stewartem. W tej urokliwej komedii romantycznej o elementach fantasy towarzyszył im ponadto wybitny aktor komediowy Jack Lemmon, a całe trio ukazało siłę klasycznego aktorstwa. Film był adaptacją broadwayowskiej sztuki Johna Van Drutena.
Czarna magia na Manhattanie to historia współczesnej czarownicy, która bez wzajemności zakochuje się w sąsiedzie planującym ślub z inną kobietą. Mająca wokół siebie magicznych pomocników, w tym kota Pyewacketa, Gil postanawia rzucić miłosny urok na niepodejrzewającego intrygi Sheparda Hendersona, który zrywa zaręczyny i z dnia na dzień chce spędzić resztę życia z Gil. Koniec końców to prawdziwa miłość okaże się jednak największą magią.
Obcy, gdy się spotykają (Strangers When We Meet, reż. Richard Quine, 1960)
W duecie z Kirkiem Douglasem Novak ponownie oddała nieoczywiste odcienie romantycznego uczucia i przełamała konwenanse. Jej bohaterka to zaniedbana emocjonalnie mężatka, która nawiązuje romans ze wziętym architektem. Larry Coe ma kochającą rodzinę, pozycję i pieniądze, ale szuka nowych doznań. To, co początkowo wydaje się przelotną fascynacją, przeobraża się jednak w silną więź i swoiste porozumienie dusz kochanków.
Richard Quine stworzył film postępowy, spoglądający na zakazaną miłość z wszechstronnej perspektywy. Nie odnajdziemy w nim ckliwego moralitetu, a dramat osób, których uczucie wybrzmiało w nieodpowiednim miejscu i o niewłaściwym czasie. Obraz przełamał hollywoodzką cenzurę i pozwolił na ukazanie złożoności relacji międzyludzkich.
Pocałuj mnie, głuptasie (Kiss Me, Stupid, reż. Billy Wilder, 1964)
W komedii legendarnego Billy'ego Wildera Kim Novak ponownie dowiodła odwagi w przyjmowaniu niekonwencjonalnych ról. Tym razem sportretowała prostytutkę i zmysłową kelnerkę z przydrożnego baru. Stworzyła wizerunek bez lukru, bezceremonialny i drapieżny, dzięki czemu jej rola zyskała na autentyczności.
Filmowa Polly zostaje wynajęta przez nauczyciela muzyki, który chce nawiązać współpracę ze słynnym piosenkarzem i kobieciarzem Barneyem (w tej roli Dean Martin). Pedagog obawia się, że gwiazdor będzie chciał uwieść jego żonę i z tego względu planuje uprzedzić jego popędy i załatwić dziewczynę na przyjazd muzyka. Zabawne komplikacje gwarantowane.
Niefortunny rozwód (Phffft, reż. Mark Robson, 1954)
Jeden z pierwszych kasowych przebojów Kim Novak, w którym niestety spełniała zachcianki studia Columbia, z którym była związana kontraktem zakładającym wizerunek rywalizujący z seksapilem innej sławnej blondynki tamtych lat, Marilyn Monroe. Kim dowiodła tu talentu komediowego, który przyniósł jej Złoty Glob dla najbardziej obiecującej nowej aktorki. Momentami przykro patrzy się jednak na szufladkę, jaką zbudowała dla niej wytwórnią i szczęśliwe została przezwyciężona przez aktorkę.
Film opowiada o perypetiach małżeństwa z dłuższym stażem, które postanawia się rozwieść. Doświadczenie wolności i postrzelonych romansów sprawi jednak, że dawni partnerzy uświadomią sobie wciąż żywe uczucie i niemożność życia bez siebie nawzajem. W rolach głównych wystąpili Jack Lemmon, Judy Holliday i Jack Carson.
Jeanne Eagels (reż. George Sidney, 1957)
W tym filmie biograficznym Kim Novak sportretowała tytułową bohaterkę Jeanne Eagels, gwiazdę estrady borykającą się z uzależnieniem od narkotyków, która żyła w latach 1890-1929. Ogromny talent sceniczny, fascynująca osobowość i przedwczesna śmierć zbudowały mit artystki, z którym George Sidney postanowił rozliczyć się na własnych zasadach.
Produkcji zarzuca się niekiedy przerysowanie wielu faktów z faktycznej biografii aktorki, która w filmie zostaje ukazana w dość negatywnym świetle. Niemniej jednak kreacja Kim Novak z pewnością jest warta uwagi i chociażby dla niej warto obejrzeć ten film. Aktorka oddała psychologiczną złożoność i mroczną determinację bohaterki w jej drodze na szczyt.
Autor tekstu: Paula Apanowicz
Źródło zdjęć: Wikipedia, domena publiczna
