Hitchcock i historia jego cameos
Zaktualizowano: 23 godziny temu
Alfred Hitchcock uczynił z ról cameos znak rozpoznawczy swego stylu filmowego, manifestując kontrolę nad całością dzieła. Poszukiwanie mistrza suspensu na ekranie stało się prawdziwą gratką dla fanów jego twórczości, a także szeroko rozpowszechnioną ciekawostką wśród miłośników X muzy.
Czym jest cameo?
Cameo to krótki udział znanej osoby (np. aktora, muzyka) w filmie lub serialu, zwykle o charakterze humorystycznym. To swoiste "puszczenie oka" w kierunku publiczności. Zanim krótkie występy stały się wyznacznikiem stylu Hitchcocka, praktykował je m.in. D.W. Griffith czy Charlie Chaplin w dramacie Paryżanka. To właśnie ich twórczość stanowiła ogromną inspirację dla mistrza suspensu.
Przykłady cameos odnajdujemy również we współczesnej kinematografii. Reżyser Misery Rob Reiner pojawił się w epizodycznej roli pilota w swym głośnym thrillerze, a producent i scenarzysta Stan Lee występował w produkcjach filmowego uniwersum Marvela.
Hitchcock nie występował w każdym filmie
Hitchcock wystąpił łącznie w swoich 37 filmach fabularnych. Taki bilans uwzględnia wykluczenie wątpliwych ról, które najprawdopodobniej odtworzyli aktorzy o podobnej sylwetce (np. w niemym filmie Łatwa cnota z 1928 roku). Po raz pierwszy twórca zagrał rolę cameo w swoim najlepszym filmie niemym Lokator z 1927 roku.
Trzeba było wypełnić ekran. Później zrobił się z tego przesąd, a w końcu - stały żart,
tłumaczył swą decyzję o rozpoczęciu przygody z cameo mistrz suspensu.
Wbrew częstym opiniom należy zaznaczyć, że Hitchcock nie pojawiał się w każdym swoim filmie. Cameo nie odnajdziemy np. w Człowieku z wyspy (1929), obrazie Bogaci i dziwni (1932), a także pierwszym filmie reżysera Ogród rozkoszy (1925). Za punkt zwrotny w tej kwestii uznaje się wyjazd Brytyjczyka do Stanów Zjednoczonych i rozpoczęcie hollywoodzkiego etapu kariery produkcją Rebeka (1940). Od tej pory Hitch gościł na ekranie regularnie.
Kilkusekundowe występy cameos Hitchcocka przybierały najczęściej formę przechodnia (39 kroków, 1935; Wyznaję, 1953), mężczyzny palącego cygaro (Urzeczona, 1945; Akt oskarżenia, 1947) czy jednej z postaci w tłumie (Człowiek, który wiedział za dużo, 1956; Szał, 1972). Bardzo często mogliśmy też oglądać mistrza podróżującego z instrumentem (Nieznajomi z pociągu, 1951; Zawrót głowy, 1958). Wyjątkowym cameo była natomiast zapowiedź rozpoczynająca Niewłaściwego człowieka (1956). Które z pozostałych cameos zasługują na szczególne wyróżnienie?
10 najsłynniejszych cameos Hitchcocka
Łódz ratunkowa (Lifeboat, 1944)
W Łodzi ratunkowej Hitch stworzył swą najbardziej błyskotliwą rolę cameo. Możemy zauważyć reżysera w reklamie środka na odchudzanie Reduco w gazecie czytanej przez jednego z rozbitków. Daje to przekomiczny efekt, a jednocześnie dowodzi ogromnego dystansu twórcy, zważywszy na jego korpulentną sylwetkę i wynikające z nadwagi problemy zdrowotne w życiu prywatnym.
Okno na podwórze (Rear window, 1954)
Rolą cameo w Oknie na podwórze Hitchcock zamanifestował własną kontrolę nad dziełem, ilustrując postać mężczyzny nakręcającego zegar w mieszkaniu muzyka, których z ciekawością podgląda bohater grany przez Jamesa Stewarta. "To ja jestem sercem tego filmu", zdaje się komunikować nam twórca.
Północ, północny zachód (North by Northwest, 1959)
W Północ, północny zachód Hitchcockowi nie udaje się zdążyć na autobus w scenie otwierającej film. Ciekawostką jest, że niektórzy snują domysły, jakoby mistrz suspensu pojawiał się również w późniejszej sekwencji rozgrywanej w pociągu i to przebrany za kobietę. Są w błędzie. Nie był to Alfred Hitchcock, tylko aktorka Jesslyn Fax, która z całą pewnością mogłaby odgrywać jego siostrę - podobieństwo jest nadzwyczajne!
M jak morderstwo (Dial M for Murder, 1954)
To jedno z ciekawszych i trudniejszych do zauważenia cameos w dorobku Hitchcocka. W M jak morderstwo z głównymi rolami Grace Kelly i Raya Millanda reżyser ukrył się na fotografii wykonanej z okazji zjazdu absolwentów, którą główny bohater pokazuje dawnemu znajomemu.
Sznur (Rope, 1948)
Nie mniej błyskotliwy "występ" mistrza suspensu odnajdziemy w Sznurze. To być może najtrudniejsze dla widzów cameo Hitchcocka. W jednej ze scen rozmawiający bohaterowie stoją przed oknem, przez które możemy dostrzec świecący na czerwono neon po drugiej stronie ulicy. Co znaczące jego kształt jest wzorowany na sylwetce samego reżysera.
Nieznajomi z pociągu (Strangers on a Train, 1951)
Wśród najlepiej rozpoznawalnych krótkich występów Hitcha nie mogło zabraknąć tej pozycji. W Nieznajomych z pociągu twórca podróżuje z kontrabasem. Widzimy go, gdy mija się w wejściu do pociągu z główną postacią odgrywaną przez Farleya Grangera. Co ciekawe, to nie pierwszy i ostatni raz, gdy Hitchcockowi w roli cameo towarzyszy jakiś instrument. W Akcie oskarżenia była to wiolonczela, a w Zawrocie głowy - trąbka.
Osławiona (Notorious, 1946)
W arcydziele z duetem Cary'ego Granta i Ingrid Bergman Hitchcock wystąpił jako spragniony gość na przyjęciu. Jego postać z Osławionej pojawia się w samym centrum kadru i pije szampana, podczas gdy bohaterowie zbliżają się do baru.
Szantaż (Blackmail, 1929)
W swym pierwszym dźwiękowym obrazie Szantaż Hitch musi zmagać się na ekranie z uciążliwym malcem podczas jazdy metrem. Chłopczyk przeszkadza mu w lekturze książki, stale ciągając twórcę za kapelusz, co budzi w nim oczywistą irytację. Cameo w podobnym stylu odnajdziemy w jego późniejszej Rozdartej kurtynie (Torn Curtain, 1966), kiedy to Hitch ponownie mierzy się z dziecięcym problemem: trzymany przez niego na kolanach chłopczyk pozostawia nieprzyjemną niespodziankę w pieluszce.
Ptaki (The Birds, 1963)
To cameo w sposób szczególny nawiązuje do życia prywatnego Alfreda Hitchcocka. Mistrz suspensu opuszcza sklep zoologiczny w towarzystwie swych dwóch ukochanych psów rasy sealyham terrier: Geoffreya i Stanleya.
Intryga rodzinna (Family Plot, 1976)
W swym ostatnim zrealizowanym filmie Hitch pojawia się w ciekawej formie. W Intrydze rodzinnej widzimy zaledwie cień reżysera, ukrytego za drzwiami urzędu rejestracji urodzin i zgonów. Zacieniony profil mistrza suspensu stał się jego znakiem rozpoznawczym już znacznie wcześniej dzięki występom w serialu Alfred Hitchcock Przedstawia z lat 1955-1962.
Autor tekstu: Paula Apanowicz
